Voor liefde en wijsheid

Wie ben ik? Wie zijn wij?

Tot een jaar of elf, twaalf maakte ik gemakkelijk vrienden. Op school, in mijn straat, tijdens vakanties. Ik vond het leuk om contact te leggen en samen te spelen.

In de puberteit verschenen er pigmentvlekken op mijn gezicht, waar mensen van schrokken. Mijn lijf werd lang en mager: een bron van spot. Op school en in mijn familie hoorde ik er niet meer bij.

Door toeval kwam ik op een scoutingkamp waar ik de grootste en sterkste was. Ik sliep in een tent met een jongen die 's nachts huilend in zijn slaapzak lag: hij hoorde er niet bij. Ik kon hem troosten. De leiding zag dat en gaf het door aan mijn moeder. Ik kreeg lof.

De afwijzing en lof leerden me twee dingen: een diep wantrouwen tegenover de mensen. Hun liefde is voorwaardelijk, was mijn conclusie. Daar tegenover stond een gevoel van superkracht: een onvoorwaardelijke liefde, die ik kon belichamen.

Het heeft me heel wat tijd gekost om van beide lessen te genezen.
Mensen zijn zo slecht nog niet, en tot veel liefde in staat, heb ik inmiddels ervaren. Hoe je er ook uitziet! De sleutel is eigenwaarde en een keuze voor de juiste kringen.
Het verlangen naar superkracht heb ik gelukkig losgelaten. Ik ben een mens met beperkingen, zoals iedereen, en dat is precies wie ik wil zijn.

Verder heb ik iets nieuws geleerd. Onvoorwaardelijke liefde bestaat: niet groots en geweldig, maar kwetsbaar en ontvankelijk. Mijn gelukkigste momenten zijn die waarin ik mij overgeef aan het leven. Dan ontvouwt het bestaan zich als het grote wonder dat het is.

We zijn een tijdelijke verschijning van het leven, dat een tijdelijke verschijning van de kosmos is. Waarom de kosmos is, weet niemand. Daarom past ons bescheidenheid en respect. We hebben het bestaan niet zelf gemaakt. Het maakte ons.

Ik voel liefde voor het bestaan en dankbaarbaarheid dat ik er - voor even - deel van uitmaak. Vanuit die grondhouding wil ik iets positiefs bijdragen. Als helpende in de zorg help ik ouderen met dementie zolang mogelijk thuis te wonen. Ik ben vrijwilliger bij Fietsmaatjes, en containeradoptant en zwerfafval prikker in Amsterdam. Met vriendin Manja zette ik pelgrimsroute de Walk of Wisdom op.

Vandaag de dag geloof ik in de superkracht van ons mensen samen. Wij zijn de machtigste soort op aarde. Baas over het leven. Maar nog geen meester. Daarvoor moeten we groeien in inzicht. Inzicht hoe we in vrede en welvaart kunnen leven zonder elkaar en de rest van de planeet kapot te maken.

Wanneer we die zoektocht voltooien, maken we de naam waar die we ons zelf ooit gaven: de 'homo sapiens - wijze mens'. Ik zie het als een gezamenlijke opdracht en wil er een kleine, persoonlijke bijdrage aan leveren.

De sleutel is volgens mij: liefde en wijsheid.